Allereerst is dat de kwaliteit van de stempel waarmee de munt wordt geslagen. De stempel kan gepolijst zijn (Proof), wat een betere kwaliteit oplevert als een munt die geslagen is met een niet gepolijste stempel. Alleen het oppervlak van de stempel wordt eventueel gepolijst. De dieper gelegen delen van de stempel die zorgen voor het reliëf blijven ruw. Dit heeft als gevolg dat het veld (vlakke delen van de munt) glimmend is en de hoger gelegen delen mat zijn. Munten van deze kwaliteit zijn zeer kwetsbaar.De tweede factor is het aantal munten dat met een stempel geslagen is. Hoe minder munten met één en dezelfde stempel geslagen zijn, hoe beter de kwaliteit. Met een gepolijste stempel worden gemiddeld niet meer dan 200 munten geslagen.
De derde factor is de kwaliteit van de muntplaatjes. De stempel kan nog zo goed zijn, maar wanneer de kwaliteit van het muntplaatje niet goed is zal dit nooit een mooie munt opleveren. De muntplaatjes kunnen net zoals de stempels gepolijst worden (Proof en Prooflike) om een nog betere kwaliteit te verkrijgen.
De vierde factor is de mate van beschadiging. Beschadigingen kunnen verschillende oorzaken hebben. Na het slaan van de munt valt deze gewoonlijk in een opvangemmer (behalve bij Proof, Prooflike en FDC). Hierdoor kunnen kleine krasjes ontstaan. Een andere oorzaak is het beschadigen door het tegen elkaar schuren van munten tijdens vervoer. De belangrijkste oorzaak van beschadigingen is slijtage, doordat de munt in omloop is geweest. De slijtage hangt onder andere af van het gebruikte materiaal en de duur dat de munt in omloop is geweest. Een oorzaak die alleen bij oude munten (voor 1900) voorkomt, zijn beschadigingen als gevolg van justeren. Wanneer een munt te zwaard was werd er met een vijl een stukje afgehaald, waardoor er vijlplekken zichtbaar kunnen zijn.